Μια φορά κι έναν καιρό, πριν από 65 χρόνια, ήταν ένα Ελληνογερμανικό Σχολείο με μόλις 27 μαθητές.
Όταν πλησίαζε το Πάσχα, συνέβαινε κάτι ξεχωριστό: Η κυρία Β., η Διευθύντρια του μικρού τότε Σχολείου, έβαφε κόκκινα αυγά σε μια πολύ μεγάλη κατσαρόλα.
Δίπλα της είχε πάντα ένα μικρό σημειωματάριο και με το αγαπημένο της πράσινο στυλό σημείωνε το όνομα κάθε παιδιού που θα έπαιρνε το δικό του πασχαλινό αυγό, αφού πρώτα το διακοσμούσε μαζί με τη δασκάλα του.
Τα χρόνια πέρασαν και το Σχολείο μεγάλωσε. Τα αυγά γίνονταν όλο και περισσότερα και το σημειωματάριο γέμιζε ονόματα γραμμένα με πράσινο μελάνι.
Το οικογενειακό αυτό έθιμο ταξίδεψε μέσα στο χρόνο και με τον καιρό προστέθηκε και μία γερμανική πασχαλινή παράδοση: ο πασχαλινός κούνελος κρύβει τα αυγά του στο προαύλιο και το μεγάλο κυνήγι – die Ostereiersuche – που όλοι περιμένουν, ξεκινά…
ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ!
